eduScrum op de Leysin American School in Zwitserland

Day 1.

Quarter to six I arrived at Willy’s front door, Denise was yet to come so he invited me in the house to shelter from the heavy rainfall. It had been five minutes before the doorbell rang. Denise had appeared with her entire family to wave her of. As we made our way to the car with our weighty luggage the sky boomed with rage and it began to rain even harder. Short after lightning struck down from the heavens startling us all, including the entire Wijfjes family and even Willy!

Before we could begin our journey we had to pick up a very important package.

As we arrived at Noah’s house the first thing we saw peering through the crack of his front door was a camera, short after the mystery man revealed himself with a cheeky smile. He jumped into to the car and off we went.

It took at least eight hours to get to Switzerland! Of course we had been prepared for this by Willy but blimey what a long ride. I had slept quite a lot during the ride with my head comfortably on Noah’s bag. He sat in the front with Willy and Denise and I sat in the back. I had downloaded some eminem songs that continued to blare through my earphones on repeat the entire way there..so I can now proudly say that I can at least rap one entire chorus of ‘Lose yourself’.

In between my strangely, rather comfortable car naps we stopped once in a while to stretch our legs and take in the view of the German countryside. I had never been to Germany before so to see it so flat surprised me. I had expected more of a Sound of Music like landscape. But I was to early with my judgement because after an hour or two on the road our surroundings vastly changed to far exceed my expectations.

After another hour we began to notice a peculiar weather pattern, it turned from rain to snow and from snow to rain all the way up to Switzerland. There the weather was even more confusing as the fog slowly crept up to us and devoured us under a great white blanket of mystery. I believe we could all feel a rush of excitement as we first saw the mountain range, I barely know how to describe what we encountered. Pearing through the fog we could just about make out the great green giants from a distance. After a day or two we would realize that these mountains were way bigger than we could had ever imagined, but when one lives on the flattest place on earth where even a sand dune can impress you.

As we made our way up the mountain the fog became thicker and thicker like a intoxicatingly heavy syrup whispering us towards the finish line. We knew it wouldn’t be far now and although Willy had a firm hand driving up the mountain, I began to notice he was becoming more and more nervous as we gained altitude. I also observed that inside the car the ambiance was gradually taking a turn for the worst. Looking back on the situation I now understand the sudden silence. It must have been terrible to have to drive up a incredibly steep mountain in the fog

after eight hours of driving with also three teenagers nagging at you with questions like ‘are we there yet?’.

After a good fifteen minutes I was getting fed up with far too serious vibe. So just after Willy took another sharp turn a sentence flopped out of me that will probably haunt me till the end of my school days . “And then we road off the mountain..” I said dryly breaking the awkward stillness. Willy and the rest all cracked up and have been mocking me with ‘and then’ jokes ever since.

We had finally arrived at our destination Leysin. I couldn’t see more than three meters in front of me but nethertheless I was very impressed by what little I could see. Everywhere were tall student houses connected by a broad road leading to the infamous “Leysin American High School”, standing proudly carved into the mountain like an ancient statue.

As we entered the school the first thing my eye fell on was the giant student library. I enjoy a good book so already I was longing to have a quick look. We were standing in the hallway as we were suddenly approached by a friendly looking man named Paul. We shook our hands and kindly introduced ourselves. “Well you guys must be hungry after that long trip” he said gesturing to the dining hall. Gradually we made our way over, yet to encounter the wonders of the tosti machine.

Day 2.

We had slept like lambs that previous night but when I woke up I still felt absolutely knackered. We had arranged to meet Bill in the dining hall for breakfast. We had a good chat and seeing as we were of for the day we decided to visit have a look around. It was a rainy day but that didn’t matter to us. We took the small mountain train down to a town by the name of Aigle and spent the day sightseeing. We walked past the lake Geneva and had lunch in a beautiful  lunch cafe called Zurcher. We each chose a different chocolate and split it into exactly four pieces so we could all share. I chose a particularly scrumptious chocolate cake with with layers of raspberry in it. We also visited the statue of Freddie Mercury which was a lot larger than I had imagined.

After a couple of hours we headed back to leysin and had a good dinner before bed.

Day 3.

Day three was the first day of the course we were all very excited. Willy had asked us to wake up early so we got up at half past six and headed to breakfast at seven. When we stepped outside snow surrounded us for miles, there was not one place that remained untouched by it. It was quite nice being the only ones in the cafeteria, we had all the choice in the world including these godley blueberry muffins. As we made our way to the middle school we had an epic snowball fight, one of many to come. When we were inside we set up the stuff and awaited the teachers. Willy’s course includes many games and fun activities. The one I found the most interesting was the paper airplane game. There were three or four teams of about five people

and every one of them had a team captain. This team captain had chosen his/her teammates on the account of qualities. There had to be a variation of qualities in one group so the team captain wasn’t allowed to pick the same quality twice. When the team’s were made and the game was on you could definitely notice considerable differences between the team’s. They all had a very different tactic, some had divided their groups into different divisions. Two people were to throw the planes, two to fold the plains and two to finish them. Whilst other groups did every step together. The more games the teachers played the more they came in to there own and we began to see people began to take over certain roles in the groups. There were leaders, followers, class clowns and of course the mediators. It was all very interesting to study different groups like that I enjoyed it very.

Day 4.

Day two was the second and final day of the course. Some teachers had decided that eduScrum was not for them had not shown up. Luckily there were still a lot of teachers very enthusiastic to stay so we started with a couple more games and Willy told stories from his experiences with eduScrum and as did we. We explained the pro’s and the con’s of eduScrum in the classroom and we tried to answer the questions from the best we could. At the end of the course we shook hands and said our goodbyes to some of the foreign teachers. Because it was a lovely day on the mountain we decided to go for a hike after we went back to our rooms and had a long good rest.

Day 5

Day five was a lovely day, the sun shone brightly on the mountains illuminating the brilliant green leaves. The sky such a deep blue colour it looked almost like you could dive into it.

We had decided to go down the mountain to take a tour in the most notorious Chillon castle on lake Geneva. After an hour or so we took the car for a drive to Geneva but due to some problems with my health we couldn’t make it as far. We drove back to up the mountain and played cards for the rest of the evening.

Day 6.

Day six was our last day in switzerland, we went to breakfast early and took a couple of tosti’s and fruit with us for the ride back. It took about the same amount of time to get back to the Netherlands than the trip up to Switzerland, although it felt a lot shorter. When we got to Limburg Maastricht Willy brought us to a little snackbar where he ordered something called Zoervleis (which means sour meat) which was ace and showed us the place where he grew up. It was really nice to take a little break like that before we stepped in the car again to drive home.

Thank you Willy for this awesome experience and this amazing opportunity, I feel very lucky for having been part of your eduScrum family. Also great thanks to Noah and Denise for taking care of me and literally carrying me up a mountain. I have made memories with you all that I will cherish them forever.

Bo Walkden, 4 HAVO (Highschool)

We gaan met eduScrum naar Zwitserland

Woensdag 26 april:
En toen... was het 4:45uur en de wekker ging. Vandaag is het dan zover, we gaan 6 dagen met eduScrum naar Zwitserland. Omkleden, make-up op, tanden poetsen en nog even de laatste dingetjes in de tas doen. Half uurtje later stappen we in de auto om naar Willy zijn huis te rijden. Bo is er al als ik aankom. Even ouders gedag zeggen, tas in de kofferbak en daar gaan we! We rijden langs Noah dus die halen we gelijk op. Nu zijn we echt compleet. Zwitserland here we come!

De tijd gaat snel en we komen in het Duitse heuvelachtige landschap. Wauw wat ziet dat er mooi uit. Voor Bo is dit de eerste keer dat ze dit zag, dus die keek haar ogen al helemaal uit. Omdat het toch wel een lange rit is begonnen we ons een beetje te vervelen. Gelukkig had ik een stok kaarten mee dus Noah, Bo en ik zijn een paar potjes gaan pesten. We rijden Zwitserland in en het landschap word steeds mooier.

Daar gaan we nog maar een half uurtje rijden. We gaan steeds hoger de berg op. Hoe hoger we komen, hoe minder we kunnen zien in de bergen. Willy belt Paul alvast op om te zeggen dat het niet meer zo lang duurt voordat we er zijn. Steeds hoger gaan we en steeds scherpere bochten. Willy houdt zijn aandacht goed bij de weg en we zitten allemaal op te letten. Opeens zegt Bo "En toen... reedt Willy de berg af". Iedereen lachen natuurlijk, maar Bo heeft die zin de rest van de dagen vaak terug gehoord.

We zijn er, bij Leysin American School in Zwitserland. Wauw. Dat was onze reactie. Een super mooie school waar Paul ons opwachtte en ons naar onze kamers wees. Bo en ik lagen samen op een kamer en Noah en Willy apart. Maar de kamers waren wel allemaal naast elkaar.

We lopen weer terug naar de school waar we gaan eten. Lekker pasta en een salade. Alle kinderen in uniform en van allemaal verschillende landen. Na het eten gaan we allemaal naar ons kamer waar we rustig alles uit de tassen halen en vroeg gaan slapen. Morgen weer een vol programma.

Donderdag 27 april:
Het is 7uur en we zien elkaar weer voor de deur. We lopen met zijn alle naar de school voor een lekker uitgebreid ontbijt. Na het ontbijt lopen we naar de middle school waar we een kijkje in een klas mogen nemen. We komen binnen en we zijn gelijk verbaasd. Iedereen doet en zit waar hij/zij wilt. De een slaapt half op een zit zak, de andere zitten op banken en weer andere gewoon op een stoel. Heel gaaf om te zien hoe het daar aan toe gaat.

Het is 8:55uur en we stappen op de bergtrein. Op naar Aigle waar we overstappen op de trein naar Montreux. Even een dagje de toerist uithangen. In de bergen zien we niet zo veel want het is nog erg mistig en een beetje sneeuw. Langzamerhand zien we steeds meer groen en komen we aan in Montreux. Even lekker rond neuzen in de winkeltjes en daarna liepen we door naar de boulevard. Wauw wat een mooi uitzicht! Een hoop foto's een filmpjes verder lopen we weer terug naar het treinstation.

We zitten in de trein richting Aigle om daar op te stappen naar het bergtreintje die ons naar Leysin brengt. Maar het is nogal gezellig en we vergeten helemaal uit te stappen. 3 haltes voorbij Aigle komen we erachter en precies komt er een conducteur aan. Willy zegt "oehh nu zijn we de lul jongens" maar gelukkig is het een hele aardige mevrouw die ons een briefje geeft en ons verteld hoe we terug moeten.

Rond half 3 zijn we weer bij de middel school en mogen we weer in dezelfde klas kijken. Eerst zijn ze nog aan hun project bezig en daarna gaan ze presenteren. Ze hebben 3,5 week aan dit project gewerkt. Een project over drugs en alcohol. Hele mooie filmpjes en poster hebben ze gemaakt!

Even met zijn drieën kaarten in onze kamer en daarna weer lekker eten. Super uitgebreid en voor iedereen keus genoeg. Na het eten even douchen en even mijn ouders en vriend bellen. Even horen hoe het in dat kleine kikkerlandje is. Het begint wat later te worden en we gaan dus met zijn 4e naar de Pub. Een gezellige café dicht in de buurt. Na veel gelachen te hebben lopen we weer terug naar onze kamer en gaan we lekker slapen. Op naar morgen, training dag 1!

Vrijdag 28 April:
De wekker gaat vroeg. Ik doe het gordijn open en alles is helemaal wit! We gaan vroeg ontbijten. Alle spullen mee en na het ontbijt gaan we het lokaal klaarzetten voor de training. Willy verteld ons wat wij mogen gaan doen, dus iedereen is bezig. Langzamerhand komen de docenten binnen wandelen en houden allemaal wel even een praatje met ons. Dan is het 9uur en we gaan beginnen.

Willy verteld wat algemene informatie en dan beginnen we met een foto spelletje. Om iedereen wat beter te leren kennen, wij mogen ook meedoen. Heel leuk om van iedereen hun verhaal te horen. Iedereen gaat weer zitten, dus Willy kan weer door.

Als eerst verteld Bo iets. De docenten luisteren allemaal heel aandachtig. Daarna gaat Willy weer en dan leg ik een vliegtuig spel uit. Eerst was er wat onduidelijkheid maar daarna snapte iedereen het. Best wel spannend om in het Engels voor die docenten te praten en iets uit te leggen. Ook heel speciaal dat wij als leerlingen iets aan docenten moeten leren. Is stiekem wel heel erg leuk, hahah.

Tussendoor gaan we met zijn alle even lunchen en daarna gaan we weer door met de training. Ondertussen moeten wij even wachten en gaat Bo, Willy natekenen. Noah en ik staan er versteld van hoe goed Bo kan tekenen. Dan gaan we met zijn alle weer door en is het alweer half 4 en is de training voorbij. Beetje opruimen en even uitrusten in de kamer.

Paul nodigt ons uit om mee te komen eten. Dus we liepen met Paul en zijn vrouw, Bill, Andy, Willy, Noah, Bo en ik naar het restaurant in het dorpje. Het was een kaasrestaurant. Toen we daar aankwamen zaten er ook nog 2 andere docenten die ook meededen aan de training, Nic en Tom. Ook zat er boven een museum waar we gelijk even zijn gaan kijken, heel erg mooi! Toen we weer beneden kwamen stond het eten er. Hele lekkere kaasfondue! Na heerlijk gegeten te hebben kwam er ook nog een toetje. Nou onze buiken zaten goed vol aan het eind van de dag. Nog even een paar foto's maken op de houten stier die buiten stond en weer terug de berg op naar de kamers. Morgen training dag 2!

Zaterdag 29 April:
Deze keer konden we iets later ontbijten dan gisteren, want alles stond al klaar. In het weekend ontbijt er eigenlijk niemand, maar bruncht iedereen. Maar we zijn lekker eigenwijs en gaan toch even een bakje yoghurt eten.

We lopen weer naar de Middle school en de docenten kwamen er ook al heel snel aan. Deze keer waren er wat docenten niet bij, omdat het voor hun ook een vrije dag is, maar er waren ook weer nieuwe andere docenten die er vrijdag niet bij konden zijn. Er werden dus nieuwe groepjes gemaakt en ze mochten beginnen aan hun eigen "flap". Een groepje ging heel goed te werk maar de andere groep werkte niet echt. Er zaten eigenlijk allemaal leiders in. Voor hun was dit ook heel mooi om te zien, want dan zien ze wat er dus ook in de klas kan gebeuren als ze het met hun leerlingen gaan doen. Dus nadat we heel lekker hadden gebruncht hebben we van die groep 2 kleine groepje gemaakt. Nu waren er dus 3 groepen. En ja hoor, het werkten gelijk en er kwam heel mooi resultaat! Wij drieën deden ook mee om ze te helpen als ze iets moeilijk vonden. Want ze gingen nu een eigen project met een flap maken. Alles is helemaal goed gekomen en iedereen was tevreden. Ik zeg training geslaagd!

Het is tien voor vier en we hebben afgesproken waar Bill verblijft. Wij waren de eerste en toen kwam Paul aan lopen. Even later ook Bill met zijn vrouw en zijn hond. Een hele schattige hond... Daar gingen we dan, naar beneden naar de Valley lopen. Super mooi uitzicht, iedereen keek zijn ogen uit. Eenmaal weer terug in het dorpje konden we ook nog een wielertour zien die door Leysin ging. Precies op tijd! Dat gezien te hebben, gingen we lekker pizza eten.

Weer terug naar onze kamer en weer lekker van het uitzicht genieten op het balkon en een potje pesten. Na lekker gekletst te hebben en een paar keer geschrokken te zijn van Willy die ons liet schrikken om het balkon heen, is het weer tijd om te slapen.

Zondag 30 april:
De wekker gaat en we beseffen ons dat het de laatste dag hier is. We genieten van de mooie zon die schijnt en alle bergen die we nu helemaal kunnen zien. Wat is het hier toch mooi. Tijd om weer een klein ontbijtje te nemen en weer naar de Middle school te gaan. We gaan Skypen met Oekraïne. 2 uurtjes later is het weer afgelopen en gaan we brunchen met Paul.

Half uurtje later staan we voor een Leysin busje en gaan we met Paul, Cloe (zijn kindje), een vriendin van Cloe en wij met zijn vieren naar Montreux. We gaan het kasteel in! Van buiten was het al mooi, maar van binnen.. Wauw echt wauw. Ik was al een keer in Carcassonne geweest in Frankrijk, maar dit sloeg de top. We hebben onze ogen uitgekeken en het was heel erg indrukwekkend.

Eenmaal weer bij de uitgang kwamen we Paul en de meisjes (allebei 6 jaar) weer tegemoet. Ze hadden een cadeautje voor ons. Het kasteel die we met zn in elkaar gaan maken en karamel snoepjes. Een van de kleine meisjes wilt wel een snoepje en Willy zegt dat ze eerst een liedje moeten zingen. Met hun hele hoge stemmetjes zingen ze een Frans kinderliedje. Wonderbaarlijk dat die meisjes van 6 jaar bijna 3 talen vloeiend kunnen spreken. Nog even langs het meer van Genève rijden en we gaan weer terug naar de kamers.

Eenmaal aangekomen ga ik even douchen en daarna mijn koffer weer inpakken. Spulletjes er allemaal in en nog even mijn thuis en vriend bellen voordat we gaan eten. We komen er aan en wat eten we... pizza!! Onze buik zit vol en we gaan weer terug. We spreken een tijdje later af bij Willy op zijn balkon. Weer tijd om te pesten met zijn alle!! Na veel gelachen te hebben, grapjes gemaakt en naar de Chinezen gekeken te hebben gaan we allemaal terug naar onze eigen kamer. Tijd om te slapen en ons voor te bereiden op de terugweg!

Maandag 1 mei:
Wekker op kwart over 6 en we gaan ons omkleden en klaarmaken voor de terugreis. Nog even controleren of we alles mee hebben genomen en de koffers kunnen in Willy zijn auto! Ondertussen sneeuwt het weer. Best wel spannend dus om de bergen weer af te rijden. Op weg naar de school om voor de aller laatste keer hier te ontbijten. Ook nog even tosti gemaakt voor onderweg. Paul is er ook bij en verteld ons dat het handig is om nu echt in de auto te stappen omdat de wegen nu nog schoon zijn en dat over 10 minuten vol kan liggen met sneeuw. We luisteren naar zijn advies en gaan gelijk de auto in. Op naar Nederland!!

Na veel geslapen te hebben in de auto word ik wakker als ik de "oude" douane zie van Zwitserland naar Duitsland. We zijn Zwitserland alweer uit. Iedereen kijkt zijn ogen uit. Heel erg mooi landschap is het, om nooit te vergeten. Denkend aan de hele leuke afgelopen week gaat de tijd heel snel voorbij. Eenmaal in Nederland vraagt Willy ons wat we van de reis vonden en geleerd hebben. Ik vond het heel erg leerzaam en heel erg speciaal om het schoolleven daar te zien. Hoe alles daar aan toe gaat kan je hier niet voorstellen, zoveel vrijheid. Ook is het een hele gezellige week geweest en hebben we elkaar heel erg goed leren kennen.

We komen aan in Maastricht, Willy zijn geboorteplaats. Hij laat ons zijn oude huis zien en we gaan richting de stad. Een heerlijke patatje gegeten en even een stukje rond gelopen. Nu is het echt tijd voor het laatste stukje. Lekker kletsen met zijn alle en opeens zijn we al bij Bodegraven, bijna thuis dus! Eerst zetten we Noah thuis af, daarna Bo en als laatste gaan we naar Aarlanderveen om mij thuis te brengen.

Willy, Noah, Bo en natuurlijk LAS heel erg bedankt voor de super leuk week met zijn allen! Ik heb heel erg gelachen met jullie, heb heel veel geleerd, ben veel geschrokken ;) en ik ben blij dat het zo leuk is geweest. Ik denk dat we allemaal onze ogen uit hebben gekeken en veel van de reis hebben geleerd. Jongens bedankt!!

En toen... waren we allemaal weer thuis :)

Denise Wijfjes

Klas 4Hc

Trip naar Zwitserland

26-04-2017 t/m 01-05-2017

Dag 1

Vandaag was het zo ver, we gingen naar Zwitserland! Om 06:31 stipt had Willy bij mij voor de deur afgesproken. Denise en Bo zouden samen met Willy mij komen ophalen waarna wij rechtstreeks door gingen naar Leysin, een plaatsje dicht bij Montreux in Zwitserland. Ik weet niet meer hoe laat het werkelijk was maar rond 06:30 kwam er een BMW aangereden met daarin Bo, Denise en Willy. Mijn koffer kon niet in de achterbak omdat hij vol zat, dus moest hij maar midden in. Na het uitzwaaien van mijn ouders waren we onderweg! Het was nog donker en aardig rustig op de weg. Ik zat het eerste stukje achterin naast Denise en voorin zat Bo. Bij de eerst volgende stop zouden Bo en ik omdraaien omdat ik wat meer beenruimte nodig had, haha! Onze route ging als volgt…

De eerste stop… We kennen Bo al lang genoeg en dacht wel even makkelijk uit te kunnen stappen bij een tankstation. Nou niet dus. Het ging allemaal heel stroef waarna Bo een tankpistool tegen Willy zijn dikke BMW liet kletteren. Dat vond hij niet zo leuk, haha! Uiteindelijk toch nog gewisseld en bij de eerste stop (tankstation) wat gegeten.

De rit duurde erg lang met een aantal tussenstops. Af een toe de ogen dicht gedaan en nog verder geslapen. Verder heb ik nog heel braaf aan het scheikunde verslag zitten knoeien en lekker Pringles gegeten. Tegen het einde van de rit kwam Denise met het plan om te gaan kaarten in de auto. Kaarten is uiteindelijk ook echt het ding van deze reis geworden hoor… Man, man, man.

Bij aankomst in Leysin zagen we amper wat. We reden als het ware in de wolken. De klim van beneden naar boven met de auto was heel ver, waardoor we dus ook heel lang in de auto moesten blijven terwijl we nog maar zo’n 10km moesten. Willy was erg gefocust op de weg omdat de weggetjes zo smal waren dat je wel goed op moest letten. Er waren zelfs ongeduldige Zwitserse mensen achter ons aan het rijden omdat wij niet door reden in hun ogen… Nou ik zal je wat vertellen: als wij harder hadden gereden dan waren we niet eens op einde bestemming gekomen! En toen… Ja en toen moest Bo weer een opmerking maken hoor… Echt op het moment dat Willy zo geconcentreerd was: “En toen reed Willy de berg af…”

Bij aankomst in Leysin reden we in de eerste instantie naar het verkeerde gebouw. In Leysin heeft LAS (Leysin American School), waar wij voor kwamen, een groot stuk grond. Het was dus ook moeilijk om te oriënteren waar we moesten zijn. Gelukkig had Willy met behulp van het internet het gebouw gevonden. Ons aanspreekpunt of ‘host’ Paul zou ons daar opwachten. Het sneeuwde dus hadden we de auto maar dichtbij gezet, we zijn eenmaal van suiker he. In de hal aangekomen van de school hebben we zo’n 5 minuten gewacht op Paul. We stelde ons voor en vervolgens werden wij geleidt naar ons verblijf. Het was een soort hotel, maar ook weer net niet. Het was prima! We kregen de sleutel en een tag om toegang te krijgen tot verschillende deuren in de scholen. Om 17:30 hadden wij afgesproken voor het avondeten in de zaal waar iedereen, dus ook de leerlingen aten.

Typisch Amerikaans natuurlijk. Een dienblad en opscheppen wat je wilde. Het eten was natuurlijk prima. Dat moest wel als je als kind met een waarde van 80000 Euro op de school rondloopt. Tijdens het eten kennis gemaakt met Bill en het plan besproken voor de volgende dag. We hadden de hele avond om lekker te chillen en daar hebben wij ook prima gebruik van gemaakt. Slaaplekker!

Dag 2

Het was vroeg… 06:45 ging de wekker en ik werd nog al gedesoriënteerd wakker. Oja, ik was in Zwitserland. Ik stapte onder de douche en trok mijn kleren aan. Rond 07:30 hadden we in de hal afgesproken om naar het ontbijt te gaan. Het weer was weer net zo slecht als de dag er voor. We zagen amper 10 meter ver...

Aangekomen bij het ontbijt hadden we veel keuze uit verschillende dingen. Ze hadden lekkere croissantjes met allemaal beleg. We zaten weer aan de zelfde tafel waar we de vorige keer ook zaten. Paul kwam later aan en vertelde dat we om 08:00 konden komen naar zijn klas in de middle school (12 t/m 15 jaar). Het gebouw van de middle school lag tegenover ons hotel, net iets hoger. We zaten nou eenmaal op de rand van een berg.

De school was groot. We bekeken van binnen wat foto’s en plaatjes die er hingen en zochten het lokaal. Tevens mochten we hetzelfde lokaal gebruiken voor de workshop. Aangekomen bij het lokaal keken we onze ogen uit. Tenminste, Willy niet, die had al wel een vermoeden dat het er zo uit zag. Het was net een woonkamer. Twee grote banken met daar op leerlingen, stoelen in een kring, leerlingen hangend in een zitzak. Bizar! Binnen een paar minuten kreeg Paul ze stil en stelde ons voor. Willy zou het woord nemen en leerlingen uitleggen waarom we hier waren. Hij stelde ze een paar interessante vragen waar niemand in het begin een antwoord op wist te vinden: “Hoe willen jullie leren?” Niemand wist of durfde het te zeggen. Willy hielp bij een jongen: “Wat wil je bouwen?” zei Willy. “Een wolkenkrabber” zei de jongen. Willy legde vervolgens uit wat je daarvoor nodig hebt. Een team met verschillende kwaliteiten. De ene is bijvoorbeeld goed in het ontwerpen en de andere goed in wiskunde. De jongen kwam op gang en selecteerde een paar klasgenoten. Willy zei vervolgens dat hij het mooi vond dat die jongen de kwaliteiten wist van een ander. Alle leerlingen zagen hier wel wat in. Een team vormen op basis van kwaliteiten.

Kort daarna gingen wij al door want het treintje naar Montreux wachtte op ons. Paul nam ons mee naar het station en zette ons daar af. Het treintje ging de berg af. Het grappige van die rit was dat er boven op de berg juist heel veel sneeuw lag en beneden opeens helemaal niet meer. Dat was een gek beeld om te zien. In Aigle stapten we over op een wat grotere trein die ons zou brengen naar Montreux.

Aangekomen in Montreux hadden we ruim 3 uur om wat rond te kijken. We kozen er voor om eerst langs de boulevard te lopen waar het standbeeld stond van Freddy Mercury. Het uitzicht was prachtig. Er was een houten steiger waar je op kon staan en een foto op kon maken. Prachtig!

Het was rond 12:30 en we kregen zin in wat lekkers. Al snel kwamen we Zurcher tegen. Een mooi café in Montreux. Daar hebben wij lekker late macchiato gedronken met een lekker gebakje. Het gebakje hadden we in vieren gedeeld zodat iedereen van elkaar kon proeven. Na de break liepen we nog een souvenirs winkel en vervolgens weer terug op de trein naar Leysin.

Nu kregen we de kans om de klas aan het werk te zien. Iedereen was bezig met een groot project. Het ene groepje maakte een horror trailer, de andere was 3D vliegtuig model te maken en de ander aan het Photoshoppen. Wat er uitsprong was het Japanse en Chinese meisje. Het ene meisje leerde de andere Japans en andersom. Dit vonden we nou echt een voorbeeld van leren! Heel mooi om te zien. Het laatst uur hadden de leerlingen een presentatie voorbereid over alcohol, drugs en roken. Ik ben in die tijd in gesprek geraakt met een hele aardige vrouw daar. Zij was wel erg benieuwd wat we hier deden en wat eduScrum nou precies inhoud. Daar nam ik natuurlijk mijn tijd voor en heb daardoor de presentaties gemist. Niet dat het een ramp was hoor want het uitleggen aan die vrouw heeft mijn Engels ook weer wat geholpen, haha.

Rond 18:30 was het avond eten alweer en daarna zijn we rond 21:00 naar de pub geweest. Daar hebben we lekker wat gedronken en jawel, gekaart. Verder hebben we daar gezellig met elkaar gepraat over school en gelachen. Een geslaagde dag dus! 

Dag 3

Dag 3 van de trip was aangebroken. Het was vrijdag 28-04-2017 en we waren alweer vroeg op voor het ontbijt. Vandaag om 09:00 begon de workshop in het lokaal waar wij gisteren ook waren. Het ontbijt was goed. Een lekker eitje met een broodje Nutella. Rond iets over 8 liepen we naar het lokaal toe in het andere gebouw. Waar we hebben ontbeten was in het hoofdgebouw, de grote school zeg maar. In het lokaal aangekomen was het tijd om alles op te hangen met flappen en plaatjes op A4 geprint. We mochten het hele lokaal verschuiven in een manier zoals wij graag wilden. Rond 08:45 begon het al aardig vol te stromen met leraren van de hele school. Natuurlijk waren het er maar een paar, maar wel de gene die graag wat meer over eduScrum willen weten en als uitgangspunt eduScrum willen gaan toepassen in hun eigen lesomgeving.

De workshop startte goed. Er waren zo’n 15 man aanwezig in het lokaal. Als eerst deden we een spelletje om wat te vertellen over jezelf. Je mocht een kaart kiezen die het beste bij je hoorde en daar wat over vertellen. Na het spel legde Willy de basis uit van eduScrum. Wat is belangrijk in een team? Waarom eduScrum? Hoe pas je eduScrum toe? Toen het op samenwerken aan kwam, kwamen de leraren los met het vliegtuigjes spel, verzonnen door Jeff Sutherland (uitvinder scrum). Hier had iedereen aanzienlijk veel lol in! 

Rond het midden van de workshop, rond 13:00, mochten de leraren zelf aan de slag. Zij kregen de opdracht om een zelf verzonnen project neer te zetten, of Willy gaf een opdracht. De opdracht luidde als volgt: Maak een feestje. Niets meer, niets minder. Hoe je dat gaat doen, was aan hun. Voor hulp konden ze vragen stellen aan ons of aan Willy. Wij hebben vooral veel geholpen in de groepjes zelf. Als zij vragen hadden konden ze naar ons toe komen om vragen te stellen. Verder hebben wij ook veel meegedacht met de teams zelf.

Om 15:30 was de workshop afgelopen en de volgende dag werd het vervolgd. Voor ons was het tijd om naar het huisje te gaan. Met een klein groepje van 10 gingen we naar een restaurant genaamd: La Fromagerie de Leysin. Een heerlijk restaurant waar je lekker kon kaasfonduen. Ook was het restaurant een museum. Boven op de eerste verdieping waren allemaal ouderwetse kaasmaker dingen te zien. Natuurlijk was daar boven ook de slaapkamer te vinden en allemaal oude schilderijen en foto’s van die tijd. Erg indrukwekkend. We hebben heerlijk gegeten. Als voorgerecht wat stokbrood met verschillende soorten kaas. Ons hoofdgerecht was natuurlijk de fondue. We hadden 3 pannen op tafel met daarin verschillende soorten kaas. Een wijntje er bij was natuurlijk niet te missen. Als toetje hadden we lekker meringues (schuimkoekjes) met heerlijke crème (soort dikke melk, erg lekker).  Het eten was heerlijk! Genoten!!!

Tegen het einde van de dag gingen we weer terug naar onze kamer waar wij ons klaar gingen maken voor dag 4.

Dag 4

Na een tijdje begint alles wel routine te worden… Je staat op. Neemt een douche, waar je eerst 5 minuten op staat te wachten voordat er warm water uit komt, en kleed je aan. Zoals als gewoonlijk liepen we weer met z’n allen naar de eetzaal voor het ontbijt. Het weer was erg helder. Prachtig uitzicht!

Vandaag was de laatste ronde van de workshop. Iedereen begon weer lekker aan zijn, of haar project. Vandaag waren er ook een paar nieuwe mensen gekomen. Helaas waren er ook een paar van de dag er voor niet bij. De nieuwe mensen kregen een korte introductie van wat we de vorige dag hadden besproken. Al snel draaide ze goed mee met de teams. Eén team was niet zo goed bezig en had vaak wat onenigheid. Willy besloot om ze op te splitsen in tweeën, met als resultaat twee hardwerkende teams. We hadden een groepje dat hun project hield over Pythagoras toepassen in de klas met eduScrum. Een ander groepje over de verschillende klassenuitjes en het laatste project weet ik niet meer. Het resultaat wat ze aan het einde van de dag hadden neergezet was mooi! Elk team had goeie dingen laten zien en waren tevreden. Aan het einde van de workshop kreeg iedereen een certificaat uitgedeeld. Vanaf nu mochten ze officieel eduScrum toepassen in hun klassen.

Rond 16:00 hadden we bij de ingang van de school afgesproken met Bill, Paul en Andy. We zouden gaan hiken in de bergen, oftewel… Een bergwandeling maken. Bill had zijn hond meegenomen. Willy had van tevoren aan ons verteld dat je hem niet in de ogen moest aankijken waardoor Denise erg bang werd voor dat beest. Whaha, je had haar moeten zien!

Het weer was erg goed en best warm. Willy liep met Paul en wij drieën; Bo, Denise en ik, liepen achteraan. Na een enige tijd lopen kwamen we aan op een mooi punt, een punt waarop je heel Aigle kon zien… Prachtig gezicht! We hebben daar erg veel foto’s van genomen zoals de foto die je hier naast de tekst ziet.

Aan het einde van de hiking zijn we naar het midden van het dorpje in Leysin gegaan. We kwamen daar net op tijd aan omdat ze daar bezig waren met een soort Tour de Leysin. Een Tour de France alleen dan voor Leysin. Gaaf, want de hele peloton kwam op het moment aan toen wij ook aankwamen. Na een tijdje zoeken waar we zouden eten hebben we gekozen voor een pizzeria. Daar heb ik een erg lekkere pizza op. Ook hebben we dicht bij dat restaurant foto’s genomen van ons op een grote Leysin stoel. Altijd leuk als aandenken.

Die avond hebben Denise en ik nog chill gekaart op het balkon. Ja, gekaart inderdaad! Dat is het spel geworden van de reis in Zwitserland. Haha! Slaaplekker.

Dag 5

De wekker ging weer vroeg! Vandaag gingen wij contact leggen met Oekraïne. Dit deden zouden we via Skype doen. Maar eerst… Eerst lekker ontbijten. Zoals gewoonlijk was het weer opstaan en naar het ontbijt gaan. Om 08:00 zaten we al lekker te ontbijten. Het was nog aardig vroeg voor een zondag, dus er was bijna niemand. In het weekend is er brunch van 11:00 tot 13:00. Gelukkig konden wij al eerder binnen lopen voor een snelle hap.

Om 21:00 hebben had Willy Skype contact met Oekraïne. Voor die tijd hadden wij alles klaargezet achter Willy met flappen en posters van eduScrum. Dit kon hij gebruiken als uitleg materiaal. Willy had een uurtje om zijn presentatie te doen. Hij had de verkeerde papieren meegenomen van een oude keynote, maar dat maakte niet veel uit. Een beetje improvisatie kon niets kwaad. Willy las zinnetje voor zinnetje voor, waarna de Oekraïense vrouw waar Willy contact mee had, het vertaalde in het Oekraïens. Het is toch wat he, wat een lelijke taal! Maar goed, het verliep allemaal prima. Aan het einde mochten wij ook nog even beeld komen en wat vragen beantwoorden van de mensen in de zaal daar. Na een uurtje was het al afgelopen en hebben wij vervolgens het lokaal opgeruimd.

Na de brunch hadden we om 11:30 afgesproken bij de bus van de school. Paul had ons uitgenodigd om naar Chateau de Chillon te gaan. Dat is één van de bekendste kastelen in Zwitserland. Het dochtertje en haar vriendinnetje (volgens mij zijn ze beide 5? Jong dus) waren ook mee. Het was een klein ritje van ongeveer drie kwartier. Het weer was uitstekend, echt prachtig. Om 12:15 kwamen we aan bij het kasteel. Het was prachtig. Een mooi kasteel aan het meer van Geneve, wauw! Paul dropte ons alvast om in het kasteel te gaan. Er was namelijk geen plek om te parkeren, dus moest hij er nog één zoeken.

Eenmaal binnen in het kasteel keken we onze ogen uit. We hadden als plan om achteraan in het kasteel te beginnen en zo naar voren te gaan werken. Het is moeilijk te beschrijven hoe gaaf het was om dit mee te maken. Van de slaapkamers, tot de eetzaal. Van de opslagruimte, tot de gevangenis. Vooral dat laatste, de gevangenis, was erg indrukwekkend. Ook het verhaal er achter is erg bijzonder om te horen. Ook hebben wij in het kasteel erg mooie foto’s gemaakt. Zoals deze:

Toen we klaar waren kwamen we de meisjes en Paul weer tegen. Ze waren op ons aan het wachten. Wat erg leuk van Paul was, was dat hij het kasteel in het mini voor ons had gekocht. Een soort bouwplaat achtig iets. Erg lief! Rond 15:00 reden we weer terug naar onze kamers. Dan hadden we nog lekker de tijd om te chillen.

Verder hebben we die dag weinig gedaan, behalve kaarten en M&M’s eten. Vooral na het eten hebben we nog met z’n allen gekaart en teruggeblikt op deze dagen. Het was een bijzondere en mooie ervaring! Morgen weer naar huis…

Dag 6

Vandaag gingen we weer terug naar Nederland. Het was 06:45 toen wij de deuren sloten van onze kamers. We hadden vroeg ontbijt zodat we daarna volgens schema rond 18:00 in Nederlands aan zouden komen. Het sneeuwde weer in Leysin. Waar het de vorige dag erg warm was met volle zon, was er vandaag weer weinig te zien met een dikke laag sneeuw. Onderweg naar het ontbijt moest Bo natuurlijk weer heel nodig Willy ondergooien met sneeuwballen, dat deed ze namelijk al de hele tijd in Zwitserland. Aangekomen bij het ontbijt was er bijna weer niemand te bekennen. We hadden ook nog genoeg ingeslagen voor in de auto, zoals een appel of een banaan. Paul kwam wat later aanschuiven. We hebben hem bedankt voor alles. We hebben veel van hem mogen leren en we gaan hem zeker wel missen.

Tijd om naar huis te gaan. Om 7:15 zaten we al in de auto. We volgden ongeveer de zelfde route als dat we heen gingen. Willy kon niet slapen omdat hij moest rijden, maar wij hebben zeker onze ogen nog dicht gedaan. Daardoor vloog de tijd voorbij en voor we het wisten waren we al in Duitsland. We hebben daar nog een aantal stops gemaakt en bij Mainz stonden we al in de dikke file. En lang dat die duurde! Ik had Willy van tevoren nog gewaarschuwd dat er een file aan zat te komen en dus de afslag naar links moest nemen. Willy zei dat de navigatie die hij gebruikte up to date was en dus wel goed zou gaan… Nou, niet dus. Haha! Yes, nog een uur langer in de auto dan gepland.

Willy had afgesproken dat hij ons naar de lekkerste snackbar zou brengen van Maastricht, zijn geboorteplaats… Tuutsje vaan Teunsje. Rond 16:30 stonden we met z’n vieren met een lekkere zak tuut zoervleesj (patat zuurvlees). En wat was dat lekker! Ongeloofelijk zeg… Verder heeft Willy ons nog een kleine tour in Maastricht gegeven en verteld over de geschiedenis van Maastricht. Erg leuk om te horen.

De reis duurde nog maar een paar uurtjes. Het ging snel voorbij, al helemaal toen we in ons vertrouwde landje reden. Rond 19:00 reden we al mijn straat in. Ik was de eerst die afgezet werd, daarna was Bo aan de beurt en als laatst Denise. Toen was het eigenlijk een kwestie van tas uit de auto pakken en gedag zeggen tegen Willy, Bo en Denise. Maar niet te vergeten, een reis van 6 dagen waar ik veel van heb geleerd, veel van heb gezien en als een prachtige ervaring mag beschouwen. Willy erg bedankt voor deze ervaring weer! Het was in één woord… PRACHTIG!

Noah Rebel

Student Ashram College, Alphen aan den Rijn